Jacek Kaczmarski
Przypowiesc o slepcach

Potykam sie, wiec rece w przod, do gory twarz, w dol lece!
O, ciemny Boze mego zycia, miej mnie w swej opiece!
Nie puscic kija! Pasc na wznak! Plecami na kamienie!
To tylko row, przydrozny row, juz po przerazeniu…

Gdzie wleczesz nas, przeklety kpie? Gdzie jestes glupcze slepy?
Gin sam, jak chcesz, a nas ze soba nie zabieraj w przepasc!
W reku mam twego plaszcza klab… Chryste! I ja padam!
Z twarzy ucieka cieplo dnia! Biada nam, gine! Biada!

Pusc kij, ktorym mnie ciagniesz w dol! Upadliscie, Ja stoje!
Pusc kij, my dalej chcemy isc! Przeklete nogi twoje!
Nie puszcza! Ciagnie tam, gdzie garby poplatanych cial!
Ach, gdybym oczy mial!

Krzyk, halas, co sie dzieje tam? Bark tego co przede mna
Twardnieje pod palcami, odglosow pelna ciemnosc,
Szum drzew, kroki, wlasny oddech, co sluchaniu wadzi…
Coz z groznych przeczuc? Pojde tam, gdzie slepiec poprowadzi!

Z reka na cudzych plecach isc - ponizenie i meczarnia!
Kazdy z nich inna kryje mysl, w inna sie strone garnie.
Przy zarciu tez - ten pierwszy syty się poczuje,
Kto szybciej zmaca gdzie jest chleb i szybciej go przezuje!

Ciezko na koncu isc, tlum gnojem cie obrzuci,
Lecz zawsze bede tym, ktory ostatni sie przewroci.
O, tak jak teraz! Padam na nich, klebia sie pode mna,
A kazdy swoje cialo ma i swoja w ciele ciemnosc!

Coz nam zostalo, kiedy swiata zabraklo dookola?
Kije i sakwy i kapoty i palce w oczodolach!
Powiewy wiatru, slonca promien na chciwe twarze brac,
Padac i wstawac, padac i wstawac, padac i wstawac, padac i wstawac…
I wstac!