Jacek Kaczmarski
Okladajacy sie kijami

Wrzask w niebo uderza wysokie,
I z trzaskiem krzyzuja sie kije,
Pod zmierzchu zlocistym oblokiem,
Co sil w grzbietach swoj swego bije
Pijany wolnosci wyrokiem

Ugrzezli na dobre w ojczyznie,
Jak krzywe wrosnieci w nia drzewa,
I żaden się z nich nie wyslizgnie,
W obliczu swych wstydow i zniewag,
Co cialem oblekly się bliznim

Wytlukli do cna zyzne mysli,
I swiatlo sie od nich oddala,
Wiec w krzyk trzeciorzedni statysci -
- ze wscieklosc w nich wielkosc wyzwala!
Nienawisc z malosci oczysci!

Oblaza liszajem godnosci,
Ich twarze od wrzasku skarlale,
Bezwzgledni sie czuja i wzniosli,
Rachujac korzysci i kosci
Poteznym klekotem palek!

Procz plucia i stania w rozkroku,
O niczym nie maja pojecia,
Lecz mimo to wierza głeboko,
Ze czeka ich cud wniebowziecia
Gdy tylko zatluka sie w mroku!