"Wlasnie blysnelo znowu sloncem. Miasto od razu poweselalo. PO co w ogole ich sluchalem? Jak zwykle zabraklo mi charakteru? A co to jest charakter? Przeciez doskonale wiem, dawno zrozumialem. Charakter to brak watpliwosci, charakter to uporczywosc trwania przy swoim zamiarze chocby nie wiem jak bezsensownym, charakter to brak wyobrazni, charakter to wrodzona tepota, charakter to nieszczescie ludzkosci (...) Charakter sie przyzyl. W dawnych prymitywnych czasach zmagan z wszechmocna przyroda i z biologiczna slaboscia czlowieka charakter byl pozytczeny, przynosil korzysc, popychal do przodu w koszmarnym mozole glaz niemocy ludzkiej. Nauczylismy sie chwalic, wielbic charakter, padac przed nim plackiem, czynic z niego fetysz. A dzis nikt nie ma odwagi skompromitowac charakteru, choc stal sie kategoria psychologiczna najzupelniej wsteczna, po prostu reakcyjna. W dzisiejszym wieloznaczynym swiecie przyszedl czas, zeby wielbic brak charakteru i slabosc wewnetrzna czlowieka. Nasza epoka to szlachetne watpliwosci, to blogoslawiona niepewnosc, to swieta nadwrazliwosc, to boski brak decyzji"
T. Konwicki "Mala Apokalipsa"

...?